ULTRAZVUČNA SONDA
(engl. ultrasound probe), primarni deo aparata za ultrazvučnu dijagnostiku, koji je ujedno predajnik i
prijemnik ultrazvučnih talasa. Koristeći kristale sa piezoelektričnim efektom, sonda pretvara promene
električnog signala u mehaničku promenu debljine kristala, odnosno, generiše snop ultrazvučnih
talasa i šalje ga u telo. Ultrazvučni snop posle interakcije sa različitim slojevima tkiva u telu
delimično se odbija natrag na sondu (povratni eho), izazivajući mehanička dejstva na kristale i
pretvarajući u električne signale, koji mogu da služe: za generisanje dijagnostičke slike. Osnovni
parametri ultrazvučnih sondi su frekventni opseg, broj elemenata – kristala, oblik, ve-ličina, fizička
organizacija elemenata kris-tala, način pobude elemenata i dr. Savremene sonde su širokopojasne, što
znači da gene-rišu ultrazvučni snop u širokom opsegu frekvencija. Npr., postoje sonde za opsege 2–4
MHz, 4-7 MHz, 5-10 MHz, 7-12 MHz i dr. i koriste se zavisno od vrste pregleda. Broj elemenata,
odnosno kristala, predstavlja broj istovremeno predajno-prijemnih kristala i kreće se od 64, 128, 256
do 512 elemenata. U pogledu fizičke organizacije, sonde mogu biti linearne i krivolinijske. Kod
linearnih sondi kristali su postavljeni u pravolinijski niz, dok su kod krivolinijske sonde u obliku
ispupčenog luka različitih poluprečnika krivine. Sam oblik i veličina sondi zavisi od primene, pa tako
postoje sonde posebnog oblika za ginekološke, rektalne i druge preglede. Ako se svi elementi sonde
istovremeno pobuđuju, sa malim faznim pomerajem, takve sonde se koriste naj-češće u kardiologiji i
zovu se „fejzd erej” (engl. phased array). Drugi način je da se istovremeno pobuđuje grupa od
nekoliko elemenata, pri čemu se sledeća grupa delimično preklapa sa prethodnom.
Zaprati nas
