Potvrda postojanja “gej gena” daje argument tezi da je homoseksualnost pitanje biologije, a ne izbora.
Međutim, to povećava i opasnost od mogućnosti da na osnovu genetskih testova neke osiguravajuće kompanije diskriminišu klijente, ili žene abortiraju nerođenu decu homoseksualne orijentacije.
U studiji sprovedenoj na Univerzitetu u Čikagu, istraživači su analizirali DNK više od 800 homoseksualne braće.
Time su otkrivena dva dela DNK koji deluju kao povezani sa homoseksualnošću.
Nije poznato koliko gena koje sadrže su ključni niti kako utiču na razvoj seksualne orijentacije.
Međutim, rezultati objavljeni na godišnjoj konferenciji američke Asocijacije za napredak nauke podržavaju rezultate dobijene u još jednom istraživanju sprovedenom 1993.
Ta studija je dala prve dokaze za postojanje “gej gena” i izazvala čitavu pometnju u javnosti, koja se dodatno rasplamsala kada drugi naučnici nisu uspeli da pronađu istu povezanost.
Kazi Raman, psiholog Kings koledža u Londonu, kaže da gena koji utiču na seksualnu orijentaciju ima gotovo 40, što znači da bi razvijanje odgovarajućeg testa bilo neverovatno teško.
“Nema rizika da bi bilo ko mogao da napravi genetski test za seksualnu orijentaciju na osnovu naučnih otkrića dobijenih u poslednjih 20 godina. Razlog je to što ne postoji ‘jedan gej gen’”, kaže on.
